Hey, 
​Ik ben David, voor mij zijn meditatie en mindfulness een manier van leven geworden. Dit was zéker niet altijd het geval. Vaak genoeg had ik in het verleden, wanneer het voor de zoveelste keer mentaal of fysiek niet goed met me ging, gehoord over hoe mooi, behulpzaam en waardevol meditatie en mindfulness voor anderen waren geweest. Toch zei ik dan: "Nee joh, mediteren dat is niets voor mij, al dat stilzitten." Ironisch toch, dat ik niet alleen ben gaan mediteren maar ook nog leraar ben geworden! Wie had dat gedacht. 

Maar hoe dan, en waarom?
Nou, een harde val in de klimhal was het begin. Ik wist meteen dat het echt mis was. Als sportliefhebber had ik al veel blessures gehad maar dit voelde anders, een misselijkmakende pijn schoot door mijn hele knie. De diagnose: gescheurde meniscussen, gescheurde kruisband, revalidatietijd 9 tot 12 maanden... Voor iemand die altijd aan het sporten was en altijd in beweging was, of het nou tennis, basketbal, surfen, slacklinen of klimmen was, ging dit een stevige test worden van mijn geduld, mijn emoties en mijn lichaam.

Er kwam een moment,  6 weken na de operatie, een periode waarin ik met depressieve gevoelens worstelde, dat iets in mij zei dat het misschien wel een goed idee was om alles los te laten, mentaal én fysiek... Adem maar gewoon even, je kan toch niks anders nu. Ik ademde in en uit, in en uit, in en uit........en daar vond ik wat ik zocht, kalmte, helderheid, ontspanning en zelfs blijdschap. Ik ontdekte de kracht van mindfulness.